Teranostyka to integracja diagnostyki obrazowej i terapii celowanej przy użyciu tego samego nośnika znakowanego różnymi izotopami. Łączy PET/SPECT z leczeniem parami izotopów (¹³¹I, ⁶⁸Ga, ⁹⁰Y, ²²³Ra). Od jodu w tarczycy, przez ¹⁷⁷Lu-DOTATATE w NET i ¹⁷⁷Lu-PSMA w raku prostaty zmienia onkologię w medycynę precyzyjną. Omówiono obecne zastosowania, rolę lekarza POZ w kwalifikacji i monitorowaniu oraz przyszłość: emitery alfa (²²⁵Ac), nowe cele i dozymetrię.

Termin „teranostyka” to lingwistycznie połączenie dwóch słów – terapii i diagnostyki. Idea jest prosta i bliska codziennej praktyce lekarza rodzinnego: najpierw zdiagnozować chorobę, potem ją leczyć tym samym „narzędziem”, zmodyfikowanym do wersji terapeutycznej. W praktyce oznacza to podanie pacjentowi cząsteczki nośnikowej, która trafia wybiórczo do komórek nowotworowych. Do tej samej cząsteczki przyłącza się najpierw izotop diagnostyczny, który świeci w pozytonowej tomografii emisyjnej (PET; Positron Emission Tomography) lub w tomografii emisyjnej pojedynczego fotonu (SPECT; Single Photon Emission Computed Tomography), a następnie, po potwierdzeniu obecności celu, inny izotop terapeutyczny tego samego pierwiastka, emitujący cząstki beta lub alfa. Dla lekarza to zmiana paradygmatu. Nie kierujemy pacjenta „w ciemno” na chemioterapię, często o niedostatecznej skuteczności, działającą ogólnoustrojowo, obarczoną ciężkimi działaniami niepożądanymi, ale na badanie obrazowe, które jednocześnie kwalifikuje go do leczenia celowanego ukierunkowanym lekiem, zawierającym inny izotop tego samego pierwiastka, który wybiórczo dotarł do celu podczas diagnostyki.