Zespół metaboliczny (ZM) to zbiór czynników ryzyka chorób sercowo-naczyniowych i cukrzycy typu 2. Leczenie ZM jest trudne, dlatego poszukuje się nowych, skutecznych i nietoksycznych metod. Kompleks na bazie makrocząsteczek polisacharydowych może odgrywać istotną rolę w leczeniu ZM. Działa on na poziomie jelita, tworząc żel o wysokiej lepkości, który zmniejsza wchłanianie węglowodanów i tłuszczów, kontrolując poposiłkowy szczyt glikemiczny. Badania wykazały, że  poprawia kontrolę glikemii, redukuje masę ciała i poprawia profil lipidowy. Może być cennym uzupełnieniem terapii ZM, szczególnie w połączeniu z dietą i zmianą stylu życia.

Od czasów bardzo odległych lekarze zwracali uwagę na korelację między podwyższoną śmiertelnością a takimi parametrami jak prawidłowe odżywianie, otyłość, tryb życia pacjentów. Wydaje się nieprawdopodobne, ale zespół metaboliczny (ZM) po raz pierwszy opisano dopiero w 1981 roku. Od tego czasu eksperci międzynarodowych towarzystw naukowych zaproponowali wiele definicji tego zespołu. Pierwsza definicja zespołu metabolicznego została zaproponowana przez Światową Organizację Zdrowia (WHO) w 1998 r. W odpowiedzi na kryteria przedstawione przez WHO w 1999 r. ukazały się kryteria opracowane przez Europejską Grupę Badań Insulinooporności (EGIR), które nie zawierały mikroalbuminurii, jako elementu składowego, natomiast jako główne kryterium rozpoznania również wyodrębniono insulinooporność.

ZM jest światową epidemią wieku XXI ze względu na niemalże półlogarytmicznie rosnące występowanie czynników ryzyka rozwoju chorób sercowo-naczyniowych i cukrzycy typu 2, zwłaszcza w państwach o wysokim rozwoju cywilizacji – płacimy wysoką cenę w postaci lawinowo rosnącego spożycia żywności przetworzonej (FC) i ultraprzetworzonej (UFC) oraz narastającej „pikselozy”, czyli unieruchomienia przed ekranami smartfonów i laptopów, zarówno związanej z pracą zawodową, jak i spędzaniem czasu wolnego.